แด่ความทรงจำสู่ความสำเร็จของ Chiang Rai Vitual Tour Project .
ส่วนหนึ่งของโปรเจค
Second semester academic year 2005
ผมกับเพื่อนต้น เสนอหัวข้อโปรเจค แล้วไม่ผ่าน โดยต้องไปแก้ไข scope ของโปรเจคมาใหม่ committee หลายท่านต้องการอะไรที่เจ๋งกว่าที่รุ่นพี่เคยทำมา ...
... เพราะส่วนมากนักศึกษา ม.แม่ฟ้าหลวง ทำโปรเจคที่ใช้จริงไม่ค่อยได้กันเยอะ ไม่ทำฐานข้อมูลเบบี๋ ก็ทำอะไรก๊องแก๊ง ๆ ง่าย ๆ กัน ...
... ผมกับเพื่อนต้นใช้เวลาที่เหลือน้อยเต็มที ในเทอมสุดท้ายของปี 3 รวบรวมเนื้อหา และ ทำ prototype มานำเสนอต่อ committee ซึ่ง 1 ใน committee คราวนี้รวมไปถึง คณบดี สาขาผมด้วย ซึ่ง คณบดีเอง เป็นคนให้ requirement กับ พวกผม โดยตรงเลยว่าอยากได้โปรเจคประมาณไหน ซึ่งตอนนั้นผมเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องการอะไรแบบนั้น เหมือนบีบให้ผมทำอะไรซักอย่างที่เขาอยากได้ แต่ผมไม่อยากทำ เพราะผมคิดว่านี่คือโปรเจคของผม ...
... ในที่สุด วันเชือดของการนำเสนอหัวข้อรอบสุดท้ายก็มาถึง ผมกับต้นโดนสบประมาทไปเต็ม ๆ ว่าไม่มีวันทำงานนี้ให้เสร็จได้แหง ๆ เนื่องจากอะไรก็ยังไม่เป็นรูปธรรมเลย ผมเจ็บใจมาก ผมอยากเอาเหรียญบาทไปขูดรถคณบดีมากเลยในตอนนั้น แต่เพื่อนต้นห้ามไว้ แล้วบอกว่า คิดเอาเสียว่า เขาติเพื่อก่อก็แล้วกัน ถ้าอยากลบคำสบประมาทก็ต้องทำให้เสร็จให้ได้ ...
... First semester academic year 2006
เวลาผ่านล่วงเลยมาแล้ว 2 เดือนกับปิดเทอมที่ผมไม่ได้ลงมือทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จากปัญหาหลาย ๆ อย่าง( HDD คอมผมก็เจ๊งด้วย งานหายหมด )บวกกับผมไม่มีแรงบันดาลใจ จนเกือบจะถอดใจไปแล้ว จนกระทั่งผมโดนแฟนเก่ามาทับถมผมด้วยการโทร +ส่ง e-mail มาอวดแฟนใหม่ของเธอ ...
... ผมถึงได้ฮึดสู้อีกครั้ง ผมอยากทำตัวเองให้มีคุณค่าด้วยการทำอะไรให้สำเร็จสักครั้ง แฟนเก่าก็ช่างหัวมัน ผมอาจไม่มีค่าอะไรสำหรับเธอ แต่ผมจะมีคุณค่าในสายตาคนอื่นมาก ๆ ให้ดู ...
... หลายอาทิตย์ผ่านไป ผมเอางานไปรวมกับของเพื่อนต้น พบปัญหาอีกหลาย ๆ อย่างทำให้งานไม่ค่อยราบรื่น ส่วนมากผมจะโทษเพื่อนต้นว่า ทำไม่ดีเอง ซึ่งมันเป็นนิสัยเสียของผม จริง ๆ แล้วสุดท้ายผมก็กลับมาแก้ไขในส่วนของตัวเองอีกครั้ง ทำโมเดลใหม่ ใส่ texture ใหม่ และ render ภาพใหม่ทั้งหมด ผมไม่อยากโยนภาระให้เพื่อนต้นอีก เพราะผมรู้ตัวดีว่าผมทำผิดเอง ถ้าจะขอโทษ พูดออกจากปากก็คงไม่พอ ผมขอโทษด้วยการกระทำดีกว่า ...
... check point รอบแรก ผมโดนสบประมาทเหมือนเดิม adviser บอกผมตรง ๆ เลยว่า แบบนี้ไม่เสร็จแน่นอน และ ยังถามพวกผมด้วยอีกว่า จะ puase ไหม แต่ผมกับเพื่อนต้น ไม่ยอมแพ้ ...
... 1 เดือนผ่านไป ผมมุทำโมเดลจนครบ และก็เอาไปรวมกับโปรแกรมเพื่อนต้นจนเสร็จสมบูรณ์ และเอาไปเข้า check point ครั้งที่ 2 จน adviser ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่เขาคิดว่ามันไม่เสร็จแน่นอน ตอนนี้มันมาแล้ว อย่างสมบูรณ์แบบด้วย ...
... ผมกับต้นเข้าสู่ช่วงการปรับปรุงโปรแกรมครั้งสุดท้าย ก่อนมาถึงวันสอบโปรเจค ...
... Projects Final Examination
เป็นอะไรที่เซ็งมาก เมื่อ committee มากันครบแล้ว แต่ adviser ผมไม่มา มาก็สาย สายไป 3 ชั่วโมง ทำให้การสอบโปรเจคโดนเลื่อนออกไปอีก 1 วัน โดยตัดเลื่อนที่ผมอีกด้วย ...
... ผมโดนเพื่อนที่ได้คิวสุดท้าย 2 คนมาเยาะเย้ยตอนผมกำลังยกคอมออกจากห้องสอบไป ผมโกรธมาก อยากต่อยแต่ต่อยไม่ได้เพราะยกคอมอยู่ ได้แต่เก็บอารมณ์โกรธไว้ แล้วรอล้างแค้นเมื่อมีโอกาส ผมกะว่าวันสอบวันถัดไป ถ้ามันมาเจอผม มันเสร็จแน่ ๆ ทั้งคู่เลย ...
4 เดือนหลังจากโดนสบประมาท เจอเรื่องซวย ๆ มากมาย ผมกับต้นเปลี่ยนไปมาก สภาพช่วงหลัง ๆ จะอดนอนบ่อย แต่งานที่ได้ต้องเรียกว่า เสร็จไวมากกว่าที่ใครคิด ตอนเช้าผมมาสอบ พร้อมกับเอาโปรเจคตัวล่าสุดที่แก้ใหม่เมื่อคืนก่อนสด ๆ ร้อน ๆ มาส่ง ไหน ๆ ก็มีเวลาเพิ่มอีก 1 วันผมก็จะพัฒนามันไปเรื่อย ๆ เช่นเดียวกับเพื่อนต้น คำสบประมาททำให้ผมกับต้นไม่อยู่เฉย ๆ ถ้ามีเวลา โปรเจคจะถูกพัฒนาต่อไปเรื่อย ๆ เท่าที่ทำได้ ...
... ผมนำเสนอโปรเจคเวอร์ชั่นล่าสุด ทั้งภาพ และ เสียงที่ดีกว่าเดิมมาก การ render ที่สวยกว่า เสียงที่ได้อารมณ์ สอดคล้องกับฉากมากกว่าเดิม ทำให้ committee ทั้ง 3 คนซึ่งรวมถึง คณบดี ที่สบประมาทผมไว้มาก ถึงกับอ้าปากค้าง ...
... และ ในที่สุดวินาทีแห่งความสำเร็จก็มาถึงเมื่อท่าน คณบดีได้ถามผมว่า ตกลงโปรเจคนี้จะขายเท่าไหร่ ? ผมอึ้งไปเหมือนกัน เพราะไม่นึกว่าโครงงานนักศึกษาจะมีของที่ไหนขายออกแบบนี้มาก่อน ผมก็เลยไปถามต้นว่าอยากได้เท่าไหร่ เพราะส่วนแบ่งจะมากขึ้นตามราคาที่พวกเราได้จากการขายให้กับทางมหาลัย ...
... คณบดีเรียกต้นไปคุย บอกว่า ได้งบมาจากทางมหาลัย 5 แสน เพื่อมาทำโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยใช้ software ซึ่งตรงนี้เองถึงให้พวกเราทำตามrequirement ที่ให้ตั้งแต่แรก และยังย้ำอีกว่า ปรับปรุงครั้งสุดท้าย จนแน่ใจว่าสมบูรณ์แบบแล้วให้เอาใส่แผ่น cd ไปคุยเรื่องนี้กับแกโดยตรงที่ตึกอาจารย์ ...
... ผมกับต้นดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ...
... ไม่มีวันไหนที่ผมเข้ามาในมหาลัยแล้วจะมีความสุขเท่าวันนั้นอีกแล้ว สิ่งที่เคยถูกใครหลาย ๆ คนสบประมาท นอกจากมันจะสำเร็จแล้วมันยังขายได้อีกด้วย ...
... เย็นวันนั้นเอง ผมกับต้น และ เพื่อน ๆ ก็กินเลี้ยงกัน ฉลองความสำเร็จ จากความพยายาม ความมุ่งมั่น และ ไม่ยอมแพ้ ตอนนี้ผมมีความสุขมากครับ ...
... ขอขอบคุณ พ่อ + แม่ ที่ทำ QC ให้ผม ติจนผมหมดความมั่นใจแล้วลบงาน ทำใหม่อีกตั้งหลายรอบ ...
... ขอขอบคุณ เพื่อนต้น ที่ใจเย็นทำงานร่วมกับคนอารมณ์ร้อนกับผมได้จนประสบความสำเร็จ ...
... ขอขอบคุณ แฟนเก่า ที่พยายามจะทำให้ผมตกต่ำ ด้วยการตอกย้ำกลั่นแกล้งให้ผมเจ็บใจ แต่มันเป็นพลังให้ผมไขว่คว้าไปหาสิ่งที่ดีกว่า ...
... ขอขอบคุณ ท่านคณบดี ที่ให้โอกาส และ จะขอบคุณอีกมาก ๆ ถ้าให้สตังค์จริง ๆ ...
... ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ ขอบคุณมากจริง ๆ ...
